Blog: Het seizoen is nog lang

Tijd vliegt voorbij als je onderweg bent. Inspiratie genoeg om te schrijven nu we halverwege het jaar zijn. Alleen de woorden op papier zetten kwam er even niet van met een stapel koersen en koorts tussendoor. De laatste keer dat ik me zo beroerd voelde was tevens gelijk mijn aftrap met de ploeg. Begin december 2016. Op trainingskamp in Calpe. In m’n ondergoed. Je weet wel, zo’n nare droom dat je ineens naakt voor de klas staat. Alleen was dit geen nachtmerrie. Ik lag ziek op de vloer in een Spaanse villa terwijl net de ploegleider binnen stapt. Leuk, zo’n eerste indruk als een scene uit The Hangover.

Gelukkig is er nu een korte adempauze richting het NK eind juni. Al zit ik nog steeds elk weekend op de fiets. Even een daggie op en neer naar België. M’n moeder vindt het soms gekkenwerk. Verbaast kijkt ze me dan aan: “Moet je alweer fietsen?” Ja, mam. “Zit je weer een hele dag in een auto?” Nou dat valt wel mee hoor, mam. “Wordt je daar niet moe van?” Nee, mam. “Zou je niet eens wat anders willen?” Deze discussie komt altijd terug zo vlak voordat ik vertrek, helemaal als ik hierdoor ook nog is haar verjaardag mis. Sorry mam! Het is gewoon te leuk! Het kost tijd, vreet energie en het gaat vaak niet zoals je wilt of voor ogen had. Maar die momenten dat het wel lukt is het dubbel waard. Je leert veel, niet alleen hard fietsen maar ook omgaan met tegenslagen en samen weer beter worden. Goed, wat is er allemaal gebeurd bij Parkhotel? Een opsomming van afgelopen periode.

In april zie ik thuis voor de buis mijn teamgenoten sprinten in de Panne, naar een 4e en 12e plek in deze wereldbeker. Winnen in de Volta Limburg Classic met Belle. Altijd mooi zo dichtbij huis voor de sponsor. Spandoeken en juichende kinderen langs de kant voor juf Ilona in Heerenveen. En tot slot, een dagelijkse dosis van Natalie in een kopgroep ergens dwars door Groningen. Beter bekend als de Healthy Ageing Tour. De naamgever uit het hoge noorden staat voor het organiseren van activiteiten die bijdragen aan gezond en actief ouder worden. Nou met koersbeest Naat elke dag vol in beeld kunnen zij zich geen betere reclame wensen, denk ik zo.

Verder naar een compleet mislukte Ronde van Vlaanderen waar ik letterlijk met het snot voor mijn ogen in de remmen knijp. Gevolgd door een Brabantse Pijl die eindigt in een slagveld. De gevaarlijke kasseienstrook eist elk jaar zijn slachtoffers. Omstanders die geen benul van de koers hebben, keken eerder naar opnames voor een nieuwe oorlogsfilm. Met Nina in de hoofdrol, die al tijgerend onder haar fiets vandaan kruipt met een gekneusde heup, Belle die even later vijf hechtingen rijker is en Nancy die als heldin wel heelhuids deze fietssurvivaltocht weet te finishen. Ik ben slechts een figurant met 2x een fietswissel buiten beeld om zo een nieuw schaderecord te vestigen met welgeteld; twee gebroken frames, een kapot achterwiel, ketting en een stel shifters.

Frustrerend is het, als je simpelweg niet goed genoeg bent. Helemaal als je denkt twee weken ziek zijn goed te maken in nog minder tijd, want geduld heb ik niet. Een combinatie die niet werkt als ik mij drie dagen lang in de Luxemburgse heuvels naar boven worstel. Het gras is hier bij de zuiderburen niet groener, nadat ik een bocht mis en het veld induik op zoek naar goeie benen. Een combinatie die ook vast liep was die van Nancy met werk en topsport. Ze stopte per direct met wielrennen. Het plezier is weg. Ongelukkig op je fiets zitten, das als een tandarts die elke dag met kiespijn naar z’n werk gaat. Een dapper besluit nu ze kiest voor haar prinsesjes bij Lotto Jumbo, want die droombaan als sportdiëtist heeft ze wel gevonden.

In Heerlen komt het hele team bij elkaar voor paar dagen trainen in Limburg. Een ware reünie want sommige meiden zijn haast onherkenbaar geworden. Anne is uren weze legge aan de Lek en komt trots haar nieuwe kleurtje showen. Op de vraag of ze roze oogschaduw draagt is het antwoord: “Nee, dat zijn mijn verbrande oogleden”. De koersfamilie is weer compleet, althans zo voelt dat wel voor deze oma, want in het seizoen zie ik hun vaker dan mijn eigen ooms, tantes, neven en nichtjes. Nogmaals sorry! Gelukkig bestaat er iets als ‘off-season’. Een bijzondere familie wel, met Marieke en Esra die als huismoeders het kippenhok in het gareel proberen te houden. Nel die iedereen voorziet van een nieuwe zomercoupé. De welopgevoede Belle die haar patat eet met mes en vork. Of eigenlijk liever haar soep niet met ballen eet maar enkel met knapperige croutons. Zoals Ray ’t zo mooi omschrijft. Marit, die zo het leger in kan want haar bed is altijd opgemaakt, haar tas georganiseerd en haar kleding strak opgevouwen. Tegenover een Lorena die na vier uur trainen, uitzakt op bed met paprikachips en slaapt in haar eigen kruimels. Oh en niet te vergeten Natalie die s’nachts nog wel is rond spookt met een hongerklop.

Daarna stond mei al voor de boeg. Een drukke maand met veel buitenlandse wedstrijden. Een deel van ons leert hoe het is om links te fietsen in Tour de Yorkshire. Terwijl voor een ander team de bergen in Spanje staan te wachten in de Bira. Een wereldbekerkoers, waarin Nina met een bonkend hart moet stoppen, oma moet afstappen met een mysterieuze Spaanse buikgriep maar waarin wel onze eerstejaars Anne en Marit knap weten te finishen. Herstellen en door naar Frankrijk. Voor wat de meest bizarre wedstrijd ooit werd. Parijs-Roubaix 2.0 of zoiets. Het was een wegrit, strandrace en cross in één dag. Van stofhappen naar moddermaskers en van hitte naar onweer. Van valpartijen, verkeerd rijden, naar 2x stilstaan en weer door. Echt iets voor de oudjes, want samen met Iloon (welkom bij de club van 27) wisten we ons hier vooraan te handhaven. Misschien heeft de bliksem dan toch eindelijk mijn goeie benen getroffen.

Terug in Nederland is het scheuren en schuren over de vlakke dijken rondom Zwolle in de IJsseldelta. Want het peloton breekt al gauw in stukken door het hoge tempo en de vele valpartijen. Met dit keer meer geluk zitten we met vijf in de eerste groep van zo’n 30 rensters. Zonder sprintkanon Kirsten Wild kan dit wel eens een leuke dag gaan worden, als we de boel bij mekaar weten te houden voor Lorena. Wielrennen is dan wel het incasseren van tegenslagen, inmiddels de lijfspreuk van Belle, die echt van beton gemaakt blijkt te zijn. Tegelijkertijd is wielrennen ook koersen met een plan. Met 2x podium in een weekend was het goed raak voor het team en met name feest in huize Wiebes. Misschien kunnen haar ouders onderhand beter een tweedehands bloemenzaak beginnen onder de naam: Sprintboeketten. “Wees er snel bij anders zijn ze Wiebes.”