Blog: Een bijzonder team

Koersen. Een winter lang verheug je erop, van trainingskamp naar trainingskamp, van duurritten naar intervallen, van wattagecijfers naar plots weer een rugnummer. Je geduld raakt op, maar eenmaal begonnen vliegen de koersdagen om. Voor je het weet zit je achter de bumper, starend naar iemand met een vlaggetje in z’n hand en een fluitje in z’n mond. Wachten totdat je alleen nog tikkende tandwielen hoort. De juryauto verdwijnt, de ketting gaat naar rechts en een lege weg doemt op. We zijn weer los.

Al een maand. Tijd om is terug te kijken op het team. De mooiste uitspraak komt van Belle met: “Wielrennen is het incasseren van tegenslagen.” Kan zo op een tegeltje wat mij betreft. Voor iemand die nog maar net komt kijken in de sport, vecht ze nu al sprintduels uit met ‘die Canyon chicks’ om een roze truitje. Niet wetend wie dat zijn, biedt ze Kasia Niewiadoma haar excuses aan voor het rijden in haar treintje omdat ze gewoon haar trui wil verdedigen. En met succes! Want na vier dagen klimmen in Spanje gingen we naar huis met een sprinttrui.

Tegelijkertijd trapte een ander team af in de Belgische openingsklassiekers. Van koersen in de zon naar Siberische omstandigheden in Le Samyn. Die week hadden we niet 1 trui, maar gelijk 2, met een witte jongerentrui voor sprintkanon Lorena die later in Dwars door de Westhoek de eerste podiumbloemen van het seizoen pakte. Een lekker begin voor een nieuwe ploeg. Alleen ging het niet altijd los in positieve zin. Los, als ook in losgebroken frames, lekke tubes, kromme wielen en kapotte spaken. Ik noem geen namen, maar sommigen kunnen later zo aan de slag bij een sloperij. Los, als ook in een losgeschud stel hersens voor Natalie, die een Epke Zonderland imitatie deed. Zonder rekstok maar met fiets, lag ze volgens Anne als een zeester roerloos op de grond. Met een hersenschudding en verplicht verlof tot gevolg. Ieder nadeel heeft zo zijn voordeel.

Zelf sloot ik deze eerste maand wedstrijden af als koerskapitein. Ben ik van oma toch nog ergens op vooruit gegaan. De gretigheid en het plezier is mooi om te zien bij iedereen. Nancy, tovertalent met bidons laat er zo zes verdwijnen in haar shirt. Belle, bedankt rustig de mechanieker voor een fietswissel en besteld vervolgens doodleuk een Latte Macchiato aan de auto bij Ray. Coach Marieke, oftewel buitenmensje, wordt gestalkt door ons met foto’s van zonsondergangen, supermooie luchten en graffitimuren. Want niemand is een binnenmens is tevens haar motto. Maar er wel voor zorgt dat Marit 4x de Vamberg toelacht, als ze de woorden “Daag jezelf uit!” door de oortjes schreeuwt. Lorena, die liever denkt aan de hoeveelheid kipnuggets ze wint van ploegleider Bart dan aan de winst zelf in een wedstrijd. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Toch kan niks tippen aan de grootse prestatie van Chanella in de ronde van Drenthe. Terwijl ik, hangend op het kantje, happend naar adem, voor de zoveelste keer aan het incasseren ben, ligt Nel bij een grote valpartij. Een modderbad van rensters en fietsen verspreid over de weg. Ik vraag hoe het met haar gaat wanneer ze terug is aangesloten. “Beetje last van m’n schouder” antwoordt ze, als we de laatste kasseienstrook achter ons laten. Met nog twintig kilometer te gaan, begint een stemmetje te zingen: ‘Hallo man met de hamer, wat fijn dat je er bent. Ben je hier voor het eerst, of ben je al bekend?’

Leuk… De luizenmoeder staat op repeat in mijn hoofd. Bedankt voor de boodschap wanneer ik naar achteren wapper. Dat krijg je ervan als je 160 kilometer op twee bidons denkt te kunnen fietsen. Incasseren dus. Een tetterende juf Ank kan ik er ook nog wel bij hebben. We finishen, onherkenbaar als mijnwerkers, met wat later blijkt een schouder uit de kom voor Nel. Over tegenslagen incasseren en doorgaan gesproken! Dat vind ik niet raar, dat vind ik alleen maar heel bijzonder.

Foto Sportfoto.nl