Parkhotel Piranha’s

Het laatste blok is inmiddels in volle gang. De vermoeidheid neemt toe, de honger alleen maar groter. Na de trainingen veranderen we in piranha’s volgens Cor, alles op schrokkend, slokkend, kanend, kluivend, knagend, prakkend, wat op ons pad komt totdat alleen de leegte en de afwas nog rest. Het is belangrijk om je tank weer goed aan te vullen met de nodige brandstof volgens diëtiste Nancy en dat is bij iedereen verschillend. Terwijl de één fietst als een slurpende Ferrari, rijdt een ander als een diesel zo zuinig. We beschikken nou eenmaal niet allemaal over de turbomotor van Naat.

Om zo’n weeshuis vol wielrensters te runnen, moeten er dagelijks boodschappen worden gedaan. In de supermarkt is het zelfs zo erg dat er niet genoeg lopende band is om al het eten op uit te stallen. Mensen kijken, verwarde blikken, vragen zich af of die meisjes dat allemaal zelf opeten? Ja niet in een week, maar 1 dag is net genoeg.

 

Helaas zitten we alleen wel met een probleem. Cor is weg. Expeditie Parkhotel begint hier in Calpe. Wie de meeste push ups kan doen heeft geen tekort aan eiwitten, als er homemade kipnuggets als prijs op haar bord verschijnen. De rest krijgt de eetproef van Raymond Rol voorgeschoteld, waar overigens verrassend niemand afvalt. Mijn roomie Meike voelt zich al de Soundos van dit trainingskamp. Ze wil helemaal niet winnen, ze wil gewoon niet als laatste boven zijn. Op het juiste moment pieken als Soundos, een underdog zijn, maar wel met een NK junioren titel al op zak. Ja, ze heeft wel iets weg van Soundos inclusief accent. Mocht Soundos trouwens echt Robinson 2017 worden, dan wordt Meike sowieso ooit wereldkampioen belooft ze.

De mooiste momenten zijn toch als we allemaal samen zijn. Nog nooit heb ik een vergelijking van elektrisch schakelen met dat van een elektrische tandenborstel zo logisch uitgelegd gekregen als door Anne. Die aan het hele DI2 gebeuren op haar fiets nog altijd moet wennen. Want bij een elektrische tandenborstel heb je niet het gevoel dat het echt wat doet, in tegenstelling tot een gewone tandenborstel waar je lekker mee kunt raggen. Als mijn wiskundeleraar zo zijn formules zou verklaren had mijn eindcijfer er destijds misschien rooskleuriger uitgezien.

Marieke is ondertussen ook aangeschoven aan tafel en maakt kennis met de eetgewoontes van de Parkhotel Piranha’s. Wist je trouwens dat niet alle piranha’s vleeseters zijn? Ze leven in scholen? Al miljoen jaren oud zijn? Hoe toepasselijk, met een vegetariër en een fossiel in de ploeg. Later op de bank geeft Marieke nog een les in visualiseren. In hoeverre je dit kunt trainen en toepassen in races. Ontspan, ogen dicht, adem in. Stilte… Mogen we ook uitademen? Weg rust. Ja Nel!

Best bijzonder eigenlijk. Na een flutseizoen qua management, afspraken die werden gemaakt en weer gebroken. Contracten die werden belooft en weer ontbonden, doet mij dit heel veel goeds. Met ‘big boss’ Esra Trump (sorry Tromp) aan het roer, loopt het op z’n Raymonds nu op rolletjes. Zeker met het winterse weer in Nederland, een dik pak sneeuw, genieten wij extra hier in Spanje. Geen natte reet van het regenwater, maar een natte zeem na een duik in het zwembad.

Goed. Deze piranha voelt zich hier als een vis in het water en visualiseert alvast over de pizza die ze gaat verslinden straks. Want na vijf uur in het zadel smaakt ie des te lekkerder! De tijd vliegt. Alweer de laatste training morgen en dan is het ‘flying home for christmas’ naar familie en vrienden. Fijne feestdagen!